Dzieci rodzą się pełne miłości. Kiedy patrzą na twarz swoich rodziców uśmiechają się i bez słów widać po minkach jak bardzo ich kochają. Jako rodzice nie musimy zbyt wiele robić, by być obdarzonym przez swoją pociechę tak dużym uwielbieniem.

Małe dzieci kierują swoją miłość w stronę dorosłych osób, które sprawują nad nimi opiekę. Opiekowanie się nimi stanowi wyraz miłości.

Uwaga – ta miłość w miarę upływu czasu musi być podsycana. Stanowi bowiem ona podstawę wszystkich późniejszych relacji uczuciowych naszego maleństwa. Z początku małe dzieci kochają swoich rodziców niezależnie od tego czy zasługują oni na tą miłość czy nie. Kiedy nie staramy się wzmacniać tej więzi przywiązanie dziecka do nas może nieco osłabnąć.

Inna bardzo ważna kwestia to fakt, że poprzez sposób w jaki okazujemy naszemu dziecku miłość maluch uczy się traktowania innych ludzi. Rodzina jest w tym względzie podstawowym modelem i wzorem, choć oczywiście te zachowania poza nią mają także dodatkowe znaczenie.

Dziecko, które czuje się kochane, pragnie kochać innych. Większość małych dzieci czuje się bezpiecznie kochając, a więc poza złymi dniami dzieci nieco starsze – np. te w wieku przedszkolnym w ogromnej większości są miłe, grzeczne i chętne do pomocy. Są też w miarę uważne i kochające. Może niekoniecznie zawsze są skłonne do dzielenia się z innymi swoimi rzeczami, ale nie stanowi to reguły. Naturalne jest, że takie oddanie i współpraca zmniejsza się nieco z wiekiem. Swoje znamię odciska tutaj wpływ innych środowisk i ludzi z jakimi dziecko przebywa poza domem.

JACY RODZICE, TAKIE DZIECKO

W wieku dwóch lat dzieci zaczynają uczyć się poprzez obserwowanie i naśladowanie innych. Takie lekcje obejmują również sposób wyrażania emocji, interakcji z innymi ludźmi lub sposób okazywania i przeforsowania własnej woli. Dzieci wychowujące się w serdecznych i otwartych domach rodzinnych zazwyczaj są równie otwarte i serdeczne, zaś manipulowane przez rodziców rozwijają w sobie niepożądane umiejętności. Badania nad związkiem między gwałtownymi rodzicami a agresywnymi dziećmi wykazały, że dzieci z domów, w których rodzice praktykują kontrolę metodą krzyku i bicia (dotyczy to zachowań utrwalonych, często powielanych, zachowań wzorcowych – interakcji między członkami rodziny oraz interakcji jej członków z krewnymi i resztą świata), bardzo często stosują te same metody w interakcji z innymi.

WYMAGANIA

Wymagania, jakie rodzice i opiekunowie stawiają dziecku dają wyraz w żądaniach stawianych przez dziecko rodzicom oraz rówieśnikom. Mogą być one zarówno pozytywne jak i negatywne. Przykładowo jeśli oczekujesz od dziecka bezwzględnego posłuszeństwa, to dziecko może tego samego oczekiwać od innych dzieci lub alternatywnie będzie chciało dowodzić i rozkazywać innymi. Zarówno despoci jak i ci, którzy dają sobą manipulować nie są zbytnio lubiani. Takim dzieciom trudno jest z czasem znaleźć złoty środek pomiędzy zależnością i niezależnością, który leży przecież u podstaw normalnych stosunków międzyludzkich.

TROSZKĘ LUZU NIE ZASZKODZI

Wiele jako rodzice możemy się dowiedzieć o swoich pociechach, obserwując swoje dziecko podczas zabaw, w których rolę odgrywają wzajemne relacje, niezależnie czy dotyczą one innych dzieci, czy też lalek lub misiów, które je zastępują. Jeśli zobaczysz w zabawie zachowania, które dziecko ewidentnie „ściągnęło” z twojej osoby to mimo, iż mogą cię one nie zachwycić nie reaguj. Dzieci czasami w zabawie bazują na skrajnościach zapożyczonych od innych ludzi, ale jednocześnie staraj się zmieniać w swoim traktowaniu pociechy te cechy, które nie są zbyt dobre. Pamiętaj jesteś wzorem dla swojego dziecka i choć nie uchronisz go przed całym złem tego świata i różnymi negatywnymi ludzkimi zachowaniami to masz okazję na minimalizowanie ich w domu.

Autor: Redakcja dziecko24.pl