Badanie krwi jest badaniem, które
choć wzbudza wiele emocji zarówno u rodziców jak i u dzieci bardzo
dużo mówi o zdrowiu dziecka.
Badanie to z reguły wykonywane
jest w przypadkach kiedy istnieją wątpliwości co do diagnozy
chorego lub gdy potrzebne jest jej potwierdzenie. Krew można pobrać
już noworodkowi, choć - jeśli nie ma pilnej potrzeby - najmłodszym
niemowlętom oszczędza się tego.
NA CZYM POLEGA BADANIE?
Samo pobranie krwi, jeśli jest wykonane przez wykwalifikowaną pielęgniarkę, trwa króciutko i jest niemal bezbolesne. Do pobrania zazwyczaj potrzeba 1-2ml krwi. Krew pobiera się zazwyczaj z żyły w zgięciu łokcia. Najpierw pielęgniarka zakłada na rękę pacjenta opaskę uciskową, dzięki czemu wyraźniej widać żyłę. Potem wkłuwa się w nią cienką igłą, używając strzykawki jednorazowej lub specjalnego urządzenia próżniowego.
Kiedy dziecko bardzo boi się badania miejsce wkłucia można dodatkowo znieczulić maścią przeciwbólową (sprzedawaną na receptę). Po badaniu miejsce ukłucia uciska się mocno gazikiem, co zapobiega powstaniu krwiaka.
NA CZYM POLEGA ANALIZA POBRANEJ KRWI?
Krew składa się z płynnego osocza oraz zawieszonych w nim krwinek. Określenie ich liczby, rodzaju i wzajemnych proporcji możliwe jest właśnie dzięki morfologii. Badanie to pozwala zatem zorientować się w stanie zdrowia pacjenta i wykryć ewentualne zaburzenia w jego organizmie.
Wynik badania morfologicznego ma postać standardowego wydruku. Na wszystkich wydrukach używa się tych samych oznaczeń - skrótów pochodzących od nazw polskich lub angielskich.
Podane w nich jako norma wielkości są typowe dla osób dorosłych (poza kobietami w ciąży, rzecz jasna). Normy dla małych dzieci bardzo się jednak od nich różnią i zależą od wieku w jakim jest dziecko (w przypadku niemowląt te różnice mogą się różnić w zależności od tego ile miesięcy ma dziecko). Nie warto zatem widząc wyniki morfologii swojej pociechy wyciągać pochopne wnioski, lepiej ich interpretację zostawić lekarzowi opiekującemu się maluchem.
Warto jednak mieć pogląd co określa to badanie.
CO POKAZUJĄ SKŁADNIKI KRWI?
Rozmaz krwi (badanie białych krwinek) - sprawdza, czy chorobę wywołały wirusy, czy bakterie.
Granulocyty - ich wysoki poziom wskazuje na infekcję bakteryjną.
Limfocyty (Lymph) - podwyższenie ich liczby świadczy zwykle o infekcji wirusowej.
Eozynofile (Eo) - ich podwyższony poziom (ponad 4 proc.) wskazuje na alergię lub zakażenie pasożytnicze.
Limfocyty atypowe i podwyższony poziom leukocytów - wskazują na mononukleozę zakaźną.
JAKIE WARTOŚCI POKAZUJE WYNIK MORFOLOGI KRWI?
WBC - krwinki białe, czyli leukocyty. Wyższy poziom leukocytów wskazuje na stan zapalny w organizmie, a niższy na przebytą, najczęściej wirusową, infekcję. Po kilku tygodniach poziom leukocytów powinien wrócić do normy, dlatego lekarz może zalecić po tym czasie wykonanie powtórnego badania.
RBC - krwinki czerwone, czyli erytrocyty. Są głównym składnikiem krwi, przenoszą tlen w organizmie. Powstają i dojrzewają w szpiku kostnym. Niższy poziom erytrocytów świadczy o niedokrwistości. Przy biegunce i wymiotach (gdy dziecko niewiele pije) krew gęstnieje - jest w niej więcej krwinek, a mniej osocza.
Hgb lub Hb - hemoglobina. Jest nośnikiem tlenu. Jeśli jest jej za mało, do komórek dociera go mniej, co może prowadzić do zaburzeń układu krążenia, oddychania i większej podatności na infekcje, braku apetytu i uczucia stałego zmęczenia.
Hct - hematokryt. Określa stosunek objętości krwinek czerwonych do objętości pełnej krwi. Jego spadek może świadczyć o niedokrwistości. Podwyższony poziom świadczy najczęściej o odwodnieniu.
MCV - średnia objętość krwinki czerwonej. Jeśli MCV spada poniżej 70 fl, dzieje się tak najczęściej z powodu niedoboru żelaza, wartości wyższe od 110 fl mogą świadczyć o niedoborze witaminy B12 lub kwasu foliowego.
MCH - średnia masa hemoglobiny w krwince. Pomaga ustalić, czy niedokrwistość jest skutkiem niedoboru żelaza, kwasu foliowego czy witaminy B12.
MCHC - średnie stężenie hemoglobiny w krwinkach. Wskazuje (wraz z MCV i MCH), czy niedokrwistość wynika z niedoboru żelaza, kwasu foliowego, czy witaminy B12.
RDW - rozkład objętości krwinek czerwonych. Podwyższone RDW przemawia za niedokrwistością z braku żelaza.
Plt - trombocyty, czyli płytki krwi. Są to najmniejsze komórki krwi, reperujące uszkodzone naczynia - uszczelniają przerwaną ściankę i tworzą skrzep hamujący krwawienie. Najczęstszą przyczyną niedoboru płytek i tzw. małopłytkowej skazy krwotocznej są infekcje wirusowe (przede wszystkim różyczka) lub białaczka.
Ret - retikulocyty. Ich ilość pokazuje, z jaką szybkością szpik kostny produkuje nowe erytrocyty. Ich wysoki poziom świadczy o szybkim odnawianiu się krwinek czerwonych np. po krwotoku lub po okresie niedokrwistości.
OB - tzw. odczyn Biernackiego. Informuje o szybkości opadania krwinek czerwonych w osoczu. Pobraną krew umieszcza się w cienkiej probówce i zostawia na godzinę (krwinki powinny opaść nie więcej niż 10 mm). Szybsze opadanie świadczy o stanie zapalnym (ale nie u kobiet w ciąży, bo wtedy stanowi normę).
Autor: Redakcja dziecko24.pl
NA CZYM POLEGA BADANIE?
Samo pobranie krwi, jeśli jest wykonane przez wykwalifikowaną pielęgniarkę, trwa króciutko i jest niemal bezbolesne. Do pobrania zazwyczaj potrzeba 1-2ml krwi. Krew pobiera się zazwyczaj z żyły w zgięciu łokcia. Najpierw pielęgniarka zakłada na rękę pacjenta opaskę uciskową, dzięki czemu wyraźniej widać żyłę. Potem wkłuwa się w nią cienką igłą, używając strzykawki jednorazowej lub specjalnego urządzenia próżniowego.
Kiedy dziecko bardzo boi się badania miejsce wkłucia można dodatkowo znieczulić maścią przeciwbólową (sprzedawaną na receptę). Po badaniu miejsce ukłucia uciska się mocno gazikiem, co zapobiega powstaniu krwiaka.
NA CZYM POLEGA ANALIZA POBRANEJ KRWI?
Krew składa się z płynnego osocza oraz zawieszonych w nim krwinek. Określenie ich liczby, rodzaju i wzajemnych proporcji możliwe jest właśnie dzięki morfologii. Badanie to pozwala zatem zorientować się w stanie zdrowia pacjenta i wykryć ewentualne zaburzenia w jego organizmie.
Wynik badania morfologicznego ma postać standardowego wydruku. Na wszystkich wydrukach używa się tych samych oznaczeń - skrótów pochodzących od nazw polskich lub angielskich.
Podane w nich jako norma wielkości są typowe dla osób dorosłych (poza kobietami w ciąży, rzecz jasna). Normy dla małych dzieci bardzo się jednak od nich różnią i zależą od wieku w jakim jest dziecko (w przypadku niemowląt te różnice mogą się różnić w zależności od tego ile miesięcy ma dziecko). Nie warto zatem widząc wyniki morfologii swojej pociechy wyciągać pochopne wnioski, lepiej ich interpretację zostawić lekarzowi opiekującemu się maluchem.
Warto jednak mieć pogląd co określa to badanie.
CO POKAZUJĄ SKŁADNIKI KRWI?
Rozmaz krwi (badanie białych krwinek) - sprawdza, czy chorobę wywołały wirusy, czy bakterie.
Granulocyty - ich wysoki poziom wskazuje na infekcję bakteryjną.
Limfocyty (Lymph) - podwyższenie ich liczby świadczy zwykle o infekcji wirusowej.
Eozynofile (Eo) - ich podwyższony poziom (ponad 4 proc.) wskazuje na alergię lub zakażenie pasożytnicze.
Limfocyty atypowe i podwyższony poziom leukocytów - wskazują na mononukleozę zakaźną.
JAKIE WARTOŚCI POKAZUJE WYNIK MORFOLOGI KRWI?
WBC - krwinki białe, czyli leukocyty. Wyższy poziom leukocytów wskazuje na stan zapalny w organizmie, a niższy na przebytą, najczęściej wirusową, infekcję. Po kilku tygodniach poziom leukocytów powinien wrócić do normy, dlatego lekarz może zalecić po tym czasie wykonanie powtórnego badania.
RBC - krwinki czerwone, czyli erytrocyty. Są głównym składnikiem krwi, przenoszą tlen w organizmie. Powstają i dojrzewają w szpiku kostnym. Niższy poziom erytrocytów świadczy o niedokrwistości. Przy biegunce i wymiotach (gdy dziecko niewiele pije) krew gęstnieje - jest w niej więcej krwinek, a mniej osocza.
Hgb lub Hb - hemoglobina. Jest nośnikiem tlenu. Jeśli jest jej za mało, do komórek dociera go mniej, co może prowadzić do zaburzeń układu krążenia, oddychania i większej podatności na infekcje, braku apetytu i uczucia stałego zmęczenia.
Hct - hematokryt. Określa stosunek objętości krwinek czerwonych do objętości pełnej krwi. Jego spadek może świadczyć o niedokrwistości. Podwyższony poziom świadczy najczęściej o odwodnieniu.
MCV - średnia objętość krwinki czerwonej. Jeśli MCV spada poniżej 70 fl, dzieje się tak najczęściej z powodu niedoboru żelaza, wartości wyższe od 110 fl mogą świadczyć o niedoborze witaminy B12 lub kwasu foliowego.
MCH - średnia masa hemoglobiny w krwince. Pomaga ustalić, czy niedokrwistość jest skutkiem niedoboru żelaza, kwasu foliowego czy witaminy B12.
MCHC - średnie stężenie hemoglobiny w krwinkach. Wskazuje (wraz z MCV i MCH), czy niedokrwistość wynika z niedoboru żelaza, kwasu foliowego, czy witaminy B12.
RDW - rozkład objętości krwinek czerwonych. Podwyższone RDW przemawia za niedokrwistością z braku żelaza.
Plt - trombocyty, czyli płytki krwi. Są to najmniejsze komórki krwi, reperujące uszkodzone naczynia - uszczelniają przerwaną ściankę i tworzą skrzep hamujący krwawienie. Najczęstszą przyczyną niedoboru płytek i tzw. małopłytkowej skazy krwotocznej są infekcje wirusowe (przede wszystkim różyczka) lub białaczka.
Ret - retikulocyty. Ich ilość pokazuje, z jaką szybkością szpik kostny produkuje nowe erytrocyty. Ich wysoki poziom świadczy o szybkim odnawianiu się krwinek czerwonych np. po krwotoku lub po okresie niedokrwistości.
OB - tzw. odczyn Biernackiego. Informuje o szybkości opadania krwinek czerwonych w osoczu. Pobraną krew umieszcza się w cienkiej probówce i zostawia na godzinę (krwinki powinny opaść nie więcej niż 10 mm). Szybsze opadanie świadczy o stanie zapalnym (ale nie u kobiet w ciąży, bo wtedy stanowi normę).
Autor: Redakcja dziecko24.pl
