Kiedy dziecko choruje jako
rodzice robimy wszystko żeby wspomóc jego powrót do zdrowia nie
dopuszczając myśli, że mogłoby ono trafić do szpitala. Są jednak
takie sytuacje, które nie pozostawiają wyboru i dla bezpieczeństwa,
zdrowia, a nawet życia dziecka decydują o konieczności trafienia
tam maluszka.
Jest to doświadczenie bardzo
trudne zarówno dla niego jak i samych rodziców. Obce miejsce,
nieznani ludzie, brak bliskich osób na wyciągnięcie ręki oraz
ulubionych zabawek sprawiają, że w dziecku rodzi się stres. Rozłąka
z mamą jest tutaj najtrudniejszym doświadczeniem.
Jak zatem pomóc dziecku przeżyć pobyt w szpitalu?
Już małym dzieciom, które rozumieją wypowiadane słowa powinno się wyjaśniać gdzie będą, dlaczego i na czym ten pobyt w szpitalu będzie polegał. Taka rozmowa to przejaw tego, że liczymy się z jego uczuciami i troszczymy się o nie. Jako rodzic chroń maluszka przed zaskakującymi i jednocześnie stresującymi sytuacjami. Starszakowi można opisać taki pobyt nieco dokładniej. Ktoś kiedyś trafnie powiedział „mieć wiedzę to tak jakby mieć dwa słońca” i chodzi tu o fakt, że sytuacje oswojone i przeżywane świadomie mniej nas przerażają niż to co obce, nieznane. Pomocne w oswajaniu szpitala będą edukacyjne zabawy np. leczenie misia i wyjaśnianie określonych zabiegów medycznych. Można też zakupić zestaw małego doktora i bawić się w zabawę przychodzi pacjent do lekarza, zamieniając się rolami (raz ty jesteś pacjentem, a potem doktorem), co pomoże dziecku zrozumieć uczucia, których niebawem doświadczy. Dobrą metodą jest także czytanie książek o tematyce dziecięcej, np. Franklin idzie do szpitala, gdzie opisani bohaterowie przeżywają podobne rozterki i wątpliwości. Jeśli sama byłaś pacjentem szpitala jako małe dziecko to opowiedz mu o tym. Taka możliwość odniesienia swojej sytuacji do drugiej osoby, która coś podobnego przeżyła jest dla dziecka pewnego rodzaju pocieszeniem. Idąc do szpitala nie zapomnijcie wspólnie spakować torby. Niech między ręcznikiem, piżamkami, szlafroczkiem nie zabraknie ulubionych rzeczy, takich jak: ulubiona przytulanka, poduszka, kocyk, gra, książka, malowanka czy fotografie najbliższych członków rodziny.
Postaraj się tak przeorganizować swój czas, żebyś mogła być przy dziecku cały czas, a przynajmniej większą jego część. Poproś rodzinę i przyjaciół o wsparcie i pomoc w zajmowaniu się np. drugim dzieckiem, które w tym czasie chodzi do szkoły czy przedszkola. Zadbaj o to, by zostało ono otoczone troskliwą i odpowiedzialną opieką, która w jakimś stopniu zrekompensuje mu twoją nieobecność. Zadbaj też wcześniej o czas na rozmowę z dzieckiem, które zostaje w domu i wytłumacz dlaczego jego siostra lub brat muszą iść do szpitala i dlaczego ty będziesz mu towarzyszyć. Zapewniaj również o swojej miłości i trosce także do niego – to bardzo ważne. Dzieci czasem na opak rozumieją różne zdarzenia losowe i mogą twoje pójście do szpitala z rodzeństwem interpretować jako brak zainteresowania czy troski wobec nich. Pomoc najbliższych może także polegać na zmienianiu się w opiece nad dzieckiem poddawanym leczeniu szpitalnemu. Jeśli w szpitalu zostaje małe dziecko to zadbaj o to, aby spędzały z nim czas osoby, które darzy ono dużą sympatią i zaufaniem.
Niestety komfort pobytu w szpitalu razem z dzieckiem bywa niezbyt zadowalający jeśli chodzi o zakwaterowanie. Wiele szpitali w naszym kraju nie dysponuje takimi warunkami, by rodzice mieli łóżko przy chorym dziecku. Są szpitale, które oferują specjalne boksy dla matki i dziecka. Pierwszeństwo jednak do nich mają mamy z malutkimi dziećmi karmionymi piersią i taka możliwość jest bezpłatna. W pozostałych przypadkach trzeba za nie zapłacić. Czasami przy szpitalach funkcjonują też hotele, które są dobrym rozwiązaniem dla rodziców przyjeżdżających z daleka. Generalnie zasady pobytu opiekunów dziecka ustala zwykle dyrekcja szpitala, ale zawsze powinna się ona liczyć z prawami dziecka.
Nie daj się jednak wyprosić ze szpitala po zakończeniu odwiedzin, nawet jeśli będziesz miała spędzić kilka nocy na karimacie czy krzesełku. Jesteś dziecku potrzebna nawet wtedy kiedy śpi. Bądź z nim nawet przy najdrobniejszych zabiegach i w czasie obchodu. Dzięki temu masz pełny wgląd w leczenie swojego skarbu oraz dajesz mu poczucie bezpieczeństwa, które w takich okolicznościach jest mocno zachwiane. Personel medyczny może czasem nie chcieć, żebyś przyglądała się jakimś czynnościom medycznym wykonywanym przy dziecku. Nie dziw się temu, bo przecież nikt nie lubi jak mu się patrzy na ręce. Wytłumacz jednak, że twoja obecność przy tych czynności ma zapewnić twojemu dziecku lepszy komfort psychiczny co dla ciebie jest najważniejsze.
Najtrudniejsze dla rodzica są zabiegi operacyjne. Kosztują one chyba najwięcej stresu. Pamiętaj, że jeśli zabieg ma być wykonywany planowo możesz sama wybrać placówkę, w której chcesz żeby dziecko było operowane. Ma to ogromne znaczenie z uwagi na chirurgów którzy będą operowali twoje dziecko oraz personel z nimi współpracujący. Komunikatywna współpraca znacznie ułatwia wasz pobyt w szpitalu i wlewa do serca więcej otuchy i spokoju. Przed zabiegiem dobrze jest się zorientować w jaki sposób będzie ono znieczulane. Musisz mieć świadomość rodzaju i ryzyka określonego znieczulenia oraz tego, że zabieg choć obarczony określonym ryzykiem ma na celu pomóc w utrzymaniu zdrowia i życia twojego dziecka. Musisz być też świadoma, że takie leczenie uniemożliwia twoją ciągłą obecność przy dziecku. Postaraj się być zatem z nim najdłużej przed zabiegiem i najszybciej jak tylko to możliwe po zabiegu. Zwykle twoja obecność przy nim jest możliwa około 2 godzin po operacji. Dowiedz się więc wcześniej gdzie będziesz mogła zobaczyć dziecko i mniej więcej o której godzinie się ten zabieg skończy.
Taka pełna czułości opieka nad dzieckiem konieczna jest także po powrocie ze szpitala do domu. Jeśli pobyt w szpitalu był bardzo stresujący, dziecko może cofnąć się w swoich zachowaniach do wcześniejszych okresów rozwoju. Może np. chcieć być noszone na rękach, spać z tobą w jednym łóżku, ale może też być bardziej zamknięte w sobie lub buntowniczo nastawione do świata. Rada na takie zachowania jest jedna – duża porcja czułości. Kiedy to nie pomoże warto zasięgnąć porady psychologa, który ukierunkuje cię jak powinnaś właściwie postępować z dzieckiem.
Autor: Redakcja dziecko24.pl
Jak zatem pomóc dziecku przeżyć pobyt w szpitalu?
Już małym dzieciom, które rozumieją wypowiadane słowa powinno się wyjaśniać gdzie będą, dlaczego i na czym ten pobyt w szpitalu będzie polegał. Taka rozmowa to przejaw tego, że liczymy się z jego uczuciami i troszczymy się o nie. Jako rodzic chroń maluszka przed zaskakującymi i jednocześnie stresującymi sytuacjami. Starszakowi można opisać taki pobyt nieco dokładniej. Ktoś kiedyś trafnie powiedział „mieć wiedzę to tak jakby mieć dwa słońca” i chodzi tu o fakt, że sytuacje oswojone i przeżywane świadomie mniej nas przerażają niż to co obce, nieznane. Pomocne w oswajaniu szpitala będą edukacyjne zabawy np. leczenie misia i wyjaśnianie określonych zabiegów medycznych. Można też zakupić zestaw małego doktora i bawić się w zabawę przychodzi pacjent do lekarza, zamieniając się rolami (raz ty jesteś pacjentem, a potem doktorem), co pomoże dziecku zrozumieć uczucia, których niebawem doświadczy. Dobrą metodą jest także czytanie książek o tematyce dziecięcej, np. Franklin idzie do szpitala, gdzie opisani bohaterowie przeżywają podobne rozterki i wątpliwości. Jeśli sama byłaś pacjentem szpitala jako małe dziecko to opowiedz mu o tym. Taka możliwość odniesienia swojej sytuacji do drugiej osoby, która coś podobnego przeżyła jest dla dziecka pewnego rodzaju pocieszeniem. Idąc do szpitala nie zapomnijcie wspólnie spakować torby. Niech między ręcznikiem, piżamkami, szlafroczkiem nie zabraknie ulubionych rzeczy, takich jak: ulubiona przytulanka, poduszka, kocyk, gra, książka, malowanka czy fotografie najbliższych członków rodziny.
Postaraj się tak przeorganizować swój czas, żebyś mogła być przy dziecku cały czas, a przynajmniej większą jego część. Poproś rodzinę i przyjaciół o wsparcie i pomoc w zajmowaniu się np. drugim dzieckiem, które w tym czasie chodzi do szkoły czy przedszkola. Zadbaj o to, by zostało ono otoczone troskliwą i odpowiedzialną opieką, która w jakimś stopniu zrekompensuje mu twoją nieobecność. Zadbaj też wcześniej o czas na rozmowę z dzieckiem, które zostaje w domu i wytłumacz dlaczego jego siostra lub brat muszą iść do szpitala i dlaczego ty będziesz mu towarzyszyć. Zapewniaj również o swojej miłości i trosce także do niego – to bardzo ważne. Dzieci czasem na opak rozumieją różne zdarzenia losowe i mogą twoje pójście do szpitala z rodzeństwem interpretować jako brak zainteresowania czy troski wobec nich. Pomoc najbliższych może także polegać na zmienianiu się w opiece nad dzieckiem poddawanym leczeniu szpitalnemu. Jeśli w szpitalu zostaje małe dziecko to zadbaj o to, aby spędzały z nim czas osoby, które darzy ono dużą sympatią i zaufaniem.
Niestety komfort pobytu w szpitalu razem z dzieckiem bywa niezbyt zadowalający jeśli chodzi o zakwaterowanie. Wiele szpitali w naszym kraju nie dysponuje takimi warunkami, by rodzice mieli łóżko przy chorym dziecku. Są szpitale, które oferują specjalne boksy dla matki i dziecka. Pierwszeństwo jednak do nich mają mamy z malutkimi dziećmi karmionymi piersią i taka możliwość jest bezpłatna. W pozostałych przypadkach trzeba za nie zapłacić. Czasami przy szpitalach funkcjonują też hotele, które są dobrym rozwiązaniem dla rodziców przyjeżdżających z daleka. Generalnie zasady pobytu opiekunów dziecka ustala zwykle dyrekcja szpitala, ale zawsze powinna się ona liczyć z prawami dziecka.
Nie daj się jednak wyprosić ze szpitala po zakończeniu odwiedzin, nawet jeśli będziesz miała spędzić kilka nocy na karimacie czy krzesełku. Jesteś dziecku potrzebna nawet wtedy kiedy śpi. Bądź z nim nawet przy najdrobniejszych zabiegach i w czasie obchodu. Dzięki temu masz pełny wgląd w leczenie swojego skarbu oraz dajesz mu poczucie bezpieczeństwa, które w takich okolicznościach jest mocno zachwiane. Personel medyczny może czasem nie chcieć, żebyś przyglądała się jakimś czynnościom medycznym wykonywanym przy dziecku. Nie dziw się temu, bo przecież nikt nie lubi jak mu się patrzy na ręce. Wytłumacz jednak, że twoja obecność przy tych czynności ma zapewnić twojemu dziecku lepszy komfort psychiczny co dla ciebie jest najważniejsze.
Najtrudniejsze dla rodzica są zabiegi operacyjne. Kosztują one chyba najwięcej stresu. Pamiętaj, że jeśli zabieg ma być wykonywany planowo możesz sama wybrać placówkę, w której chcesz żeby dziecko było operowane. Ma to ogromne znaczenie z uwagi na chirurgów którzy będą operowali twoje dziecko oraz personel z nimi współpracujący. Komunikatywna współpraca znacznie ułatwia wasz pobyt w szpitalu i wlewa do serca więcej otuchy i spokoju. Przed zabiegiem dobrze jest się zorientować w jaki sposób będzie ono znieczulane. Musisz mieć świadomość rodzaju i ryzyka określonego znieczulenia oraz tego, że zabieg choć obarczony określonym ryzykiem ma na celu pomóc w utrzymaniu zdrowia i życia twojego dziecka. Musisz być też świadoma, że takie leczenie uniemożliwia twoją ciągłą obecność przy dziecku. Postaraj się być zatem z nim najdłużej przed zabiegiem i najszybciej jak tylko to możliwe po zabiegu. Zwykle twoja obecność przy nim jest możliwa około 2 godzin po operacji. Dowiedz się więc wcześniej gdzie będziesz mogła zobaczyć dziecko i mniej więcej o której godzinie się ten zabieg skończy.
Taka pełna czułości opieka nad dzieckiem konieczna jest także po powrocie ze szpitala do domu. Jeśli pobyt w szpitalu był bardzo stresujący, dziecko może cofnąć się w swoich zachowaniach do wcześniejszych okresów rozwoju. Może np. chcieć być noszone na rękach, spać z tobą w jednym łóżku, ale może też być bardziej zamknięte w sobie lub buntowniczo nastawione do świata. Rada na takie zachowania jest jedna – duża porcja czułości. Kiedy to nie pomoże warto zasięgnąć porady psychologa, który ukierunkuje cię jak powinnaś właściwie postępować z dzieckiem.
Autor: Redakcja dziecko24.pl
