Kiedy dziecko kończy roczek większość osób oczekuje, że postawi pierwsze kroki. Spora część dzieci potrafi wtedy stać dzielnie na nóżkach i maluch idzie nawet trzymany za jedną rękę, ale to nadal nie jest jeszcze samodzielne chodzenie.

Droga jednak do tego bywa nieco dłuższa niż 12 miesięcy. Mniej więcej 60% dzieci w okolicy pierwszego roku posiada tę umiejętność, a pozostałe robią to albo wcześniej nawet w 11 miesiącu albo później tj. między 13. a 15. miesiącem życia.

CO DECYDUJE O TYM KIEDY DZIECKO STAWIA SWOJE PIERWSZE KROKI SAMODZIELNIE?

Oto odpowiedzi na to pytanie:

MÓZG STERUJĄCY PRACĄ MIĘŚNI

Pierwsze kroki dziecko stawia wtedy kiedy gotowy jest do tego mózg – to on steruje pracą wszystkich mięśni. Chodzenie to trudna umiejętność, która angażuje wiele grup mięśni. Mózg dziecka musi być na tyle dojrzały, żeby był w stanie sterować ich pracą. Oczywiście nie bez znaczenia są same mięśnie – szczególnie te w obrębie miednicy i nóg, które muszą być odpowiednio silne, by dziecko czuło się swobodnie w pozycji pionowej.

UMIEJETNOŚĆ TRZYMANIA RÓWNOWAGI

To umiejętność, którą dziecko musi posiąść zanim samo podrepta przed siebie. Z początku w tym celu rozstawia ono nóżki i robi krok do przodu. Przypomina to bardziej zataczanie się. Widać wtedy jak wysuwa nóżkę do przodu nie tyle, żeby zrobić ten krok i dojść gdzieś, ale po to żeby utrzymać właśnie równowagę. Pewność ruchów uzyska ono mniej więcej około trzecich urodzin. Wtedy zacznie chodzić niemal tak pewnie jak dorosły.

ĆWICZENIA

Bierne wyczekiwanie, aż mózg dziecka będzie sam gotowy do postawienia pierwszych kroków to nie najlepszy pomysł. Nie oznacza to ponaglania dziecka do chodzenia poprzez wczesne podtrzymywanie za rączki, bo takie próby mogą nadmiernie nadwyrężać słaby jeszcze kręgosłup. Taki trening polega na wzmacnianiu mięśni. Nie powstrzymuj go przed aktywnością ruchową trzymając malucha przez większość czasu w łóżeczku lub kojcu. Dziecko musi mieć przestrzeń do poruszania się. Zachęcaj je do raczkowania, chwal za małe sukcesy, zachęcaj piłeczką lub inną zabawką do pokonywania coraz większych dystansów. Jeśli w okolicy masz basen, na którym odbywają się zajęcia dla takich maluchów w postaci szkółki pływania to rozważ taką możliwość. Basen u takich małych dzieci to wspaniały trening ruchowy jak i odporności. Takie zajęcia to doskonała zabawa zarówno dla małych jak i dużych uczestników.

UPADKI

Niestety tego typu doznania są nieuniknione. W tym wieku dzieci charakteryzują się większą niż w niemowlęctwie wiotkością. Łatwiej mu upaść, ale za to te upadki lepiej znosi. Płaskie są także jego stopy, co jest normalnym zjawiskiem w tym wieku. Gdy dziecko raczkuje podpiera się mebli. Co prawda przybywa ci wtedy więcej obowiązków, bo czasami część rzeczy na nich stojących wędruje na podłogę, ale to metoda na złapanie równowagi. Nie spuszczaj go wtedy ani na chwilkę z oczu. Chroń przed upadkami z kanapy czy schodów, które mogą skutkować nieprzyjemnymi zdarzeniami.

Nauka chodzenia maluszka to dla ciebie duży trening cierpliwości i wytrzymałości, ale służący lepszej koordynacji ruchowej w przyszłości.

NA WSZYSTKO PRZYCHODZI ODPOWIEDNI CZAS

Kiedy twój maluch stawia pierwsze kroki pół roku później niż reszta jego rówieśników nie stresuj się. Widocznie to dla niego było lepsze. Dzieci nie można oceniać jednakowo. Każdy z nas jest przecież zupełną indywidualnością. Choć dziecko później zaczęło chodzić może jeszcze prześcignąć znajomych rówieśników w innych sprawnościach. Obawiasz się, że później zdobyta umiejętność chodzenia może być zapowiedzią opóźnionego rozwoju? Niepotrzebnie. Z reguły w przypadku dzieci z opóźnionym rozwojem także inne umiejętności osiągane są znacznie później m.in. siadanie, wstawanie, mówienie, zbyt krótko skupia uwagę na jakiejś rzeczy.

Maluszek, który sam chodzi to kolejne wyzwanie. Choć być może do tej pory martwiłaś się tym, że chodzić zaczął zbyt późno to niebawem będziesz miała zupełnie przeciwny problem – jak go dogonić.

Autor: Redakcja dziecko24.pl