Na szczęście przekarmianie dzieci wychodzi już z mody. Poglądy naszych prababć, że zdrowy bobas, to tłuściutki bobas – odchodzą do lamusa. Teraz rodzice coraz częściej zadają sobie pytanie: „Czy moje maleństwo ma prawidłową wagę?” A tę można kontrolować podczas wizyty u pediatry, oraz w domu, według siatki centylowej masy ciała (osobnej dla dziewczynek i chłopców).
Niemowlęta karmi się na żądanie, czyli za każdym razem, gdy domagają się one jedzenia. Choć przyjmuje się, że średnio niemowlę zjada 150 ml mleka na kilogram masy ciał, są to tylko orientacyjne liczby. Nie ma ścisłych wytycznych, ile dziecko powinno jeść – każdy maluszek rozwija się w swoim tempie. Je więc tyle, ile potrzebuje jego organizm i przybiera na wadze też tyle, ile zechce. Poza tym dzieci rozwijają się skokowo – np. w pierwszych miesiącach życia mogą przybrać sporo na wadze, za to w następnych przyhamują nieco z kilogramami. Okazuje się też, że większą skłonność do nadwagi maja dzieci karmione mlekiem modyfikowanym. Mleko matki „dostosowuje się” do potrzeb maleństwa. Podczas karmienia piersią dziecko dostaje najpierw lekkie, niskokaloryczne mleko, w którym jest mało tłuszczu, a dopiero na końcu karmienia (jeśli dziecko jeszcze wytrwale ssie pierś) mleko wysokokaloryczne, najbardziej sycące głód. Nie zawsze przecież pragnienie piersi u niemowlęcia oznacza chętkę na małe-co-nieco. Bywa, że maluszek chce się tylko poprzytulać do mamy. Natomiast gdy dziecko karmione jest sztucznie, od momentu przyssania się do smoczka dostaje ono wysokokaloryczny pokarm, który ma po prostu zaspokoić głód. Niemowlęta wychowywane na sztucznym mleku mogą mieć w późniejszym wieku większy problem ze zgubieniem fałdek.
Jeśli rodzice uważają, że ich dziecko waży za dużo, a siatka centylowa to potwierdza – powinni porozmawiać o tym z pediatrą. Zwłaszcza, jeśli sami mają (lub mieli w dzieciństwie) problemy z utrzymaniem właściwej wagi. Skłonność do otyłości jest bowiem uwarunkowana genetycznie.
Uwaga: zbyt duża waga niemowląt może też być oznaką poważnych chorób, np. cukrzycy, niedoczynności tarczycy, choroby nerek. Jeśli więc Twoje dziecko wyraźnie waży więcej, niż powinno – skonsultuj ten problem z lekarzem.
W przypadku niemowląt nie stosuje się diety (w „dorosłym” rozumieniu tego słowa). W żadnym wypadku nie można głodzić maleństwa, wydzielać mu mleka w ograniczonych ilościach! Gdy dziecko rzeczywiście ma nieco za dużo fałdek, można pomyśleć o lekkiej gimnastyce dla niego. Większość maluchów wyrasta z nadwagi niemowlęcej, gdy zaczyna chodzić. Jednak czasem duża waga przeszkadza dziecku w zdobywaniu tej sprawności. Problemem może być bowiem dźwiganie swojego ciałka. Niemowlęta nie mają przecież rozwiniętych mięśni. Mini-gimnastyka ma więc przygotować maluszka do aktywności fizycznej oraz pokazać mu, jak przyjemny może być ruch!
Gimnastyka
Już z czteromiesięcznym maleństwem można wykonywać pewne „ćwiczenia”, np. spokojne przenoszenie raczek nad głowę, czy trenowanie podciągania się dziecka za kciuki rodzica do pozycji siedzącej. Podczas przewijania możesz rytmiczne przyginać lewe kolanko dziecka do prawego łokcia i odwrotnie. Większość dzieci lubi rytmiczne ćwiczenia przy muzyce, kołysanie w jej takt, śpiewanie. Ważne jest także, żeby pobudzać dziecko do samodzielnej aktywności fizycznej – nie trzymać go ciągle w łóżeczku, ale np. położyć na dużym łóżku, czy rozłożonym na podłodze kocu i pozwolić, bo maluszek sam próbował się ruszać. Trzy-, czteromiesięczny bobas z pewnością będzie chciał przekręcić się na brzuszek, żeby móc z wygodniejszej pozycji oglądać świat. Gdy już mu się to uda (z pomocą mamy lub taty), następnym ćwiczeniem może być sięganie do zabawki leżącej obok, dźwiganie do góry główki, pupci i ramion.
Pamiętaj jednak, żeby nie zmuszać niemowlęcia do gimnastyki na siłę. To ma być dla dziecka zabawa, czas wesołego odkrywania własnych możliwości. Zaczynaj ćwiczenia, gdy maleństwo ma na to ochotę, gdy jest wyspane i pogodne. Obserwuj uważnie malca, a on powie ci, jakie ćwiczenia sprawiają mu najwięcej radości i kiedy ma ich już dosyć.
Autor: Redakcja dziecko24.pl
