Dzieci uwielbiają nic nie robić. Latem ich ulubionym zajęciem jest wpatrywanie się w sunące po niebie chmury, zimą hipnotyzują je spadające z nieba płatki śniegu.

Gdyby dorośli mieli non stop wolne od pracy, szybko popadliby w depresję, znudziliby się życiem. Tymczasem maluchy właśnie wtedy są najszczęśliwsze, gdy mogą poleniuchować. Tak przynajmniej ich nic-nie-robienie interpretują dorośli. W rzeczywistości jednak dziecko właśnie wówczas najciężej pracuje – wyobraźnią.

Maluszki tworzą bowiem w wyobraźni swój własny świat. Może to być świat pełny fantastycznych zdarzeń, magicznych stworków lub też taki całkiem realny, który jest właściwie lustrzanym odbiciem naszej rzeczywistości. Ważne jest to, że maluszek buduje go od podstaw, że sam ustala zasady jego funkcjonowania. Smykowi w tym wielkim dziele pomaga jego niesamowita wyobraźnia.

Zauważ, że dzieci mają cudowną zdolność do tworzenia własnych wizji rzeczywistości. Kilka przykrytych kocem krzeseł staje się wspaniałym zamkiem. Zerwane z krzaka listki zamieniają się w plastikowym garnczku w zupę ogórkową, a płachta starego materiału jest wspaniałą suknią lub peleryną rycerza. Wyobraźnia dzieci jest wprost nieopisana! Dorośli czasem obawiają się, że może ona być także przyczyną kłopotów, że ich pociechy nie będą potrafiły odróżniać prawdy od fikcji. Jednak psychologowie uspokajają – etap tworzenia dziecięcych światów to zupełnie normalny okres dzieciństwa. W dodatku jest on niezmiernie ważny – rozwija nie tylko wyobraźnię, ale także uczy myślenia symbolicznego, bez którego nie bylibyśmy w stanie zrozumieć wiersza, zinterpretować obrazu, ani też prawidłowo odczytać znaku drogowego czy tabliczki informującej o awaryjnym wyjściu z budynku. A ponieważ żyjemy w czasach, w których coraz więcej elementów naszego życia jest racjonalizowanych, gdzie w naszym dorosłym życiu często nie zostawiamy miejsca na wyobraźnię – jeśli maluszek nie nauczy się myślenia symbolicznego w dzieciństwie, potem może nie dostać już od losu takiej szansy. Nie tylko wiec powinniśmy pozwalać dzieciom marzyć i fantazjować, ale też stwarzać sytuacje, które umożliwiałyby im zabawę w wyobraźnię. Świetną bazą do tworzenia wymyślonych historii są baśniowe opowieści oraz inne książkowe historie dla maluszków. Dziecięce bajki rozbudzają w małoletnich słuchaczach proces stwarzania alternatywnej rzeczywistości.

Równie ważne dla rozwoju maluszka są zabawy w wymyślanie własnych historyjek. Język jest narzędziem, za pomocą którego opisujemy rzeczywistość. Smyk konstruując za pomocą tego języka ciągi pewnych wydarzeń, porządkuje w swoim umyśle wszystkie wydarzenia, które go spotkały i które w jakiś sposób wpłynęły na niego. Dlatego wspólne opowiadanie wymyślonych historii jest niesamowicie ważnym elementem w dziecięcym rozwoju. Zaproponuj twojemu maluchowi zabawę w tworzenie bajek. Niech smyk będzie opowiadaczem, a ty jego pisarzem. Takie wspólne wysilanie wyobraźni przyda się wam obojgu. A gdy sięgniecie do tych historyjek po latach, przysporzą wam one wiele radości.

Maluszki potrafią tworzyć nie tylko śmieszne opowiastki. Pedagodzy już dawno zauważyli, że właśnie okres przedszkolny sprzyja wymyślaniu przez maluchy przeróżnych wyliczanek, pioseneczek i… wierszyków! Te dziecięce poematy powstają często spontanicznie i po chwili smyk już nie pamięta, co właściwie wymyślił. Dla dzieci nieważny jest bowiem efekt końcowy, tylko sam proces tworzenia – to on jest źródłem radości. Kto by się przejmował, że śmieszny wierszyk tak szybko wyleciał z główki? Przecież w następnej chwili powstaje już kolejny, równie zabawny!

Jeszcze jednym bardzo ważnym przejawem rozwoju wyobraźni dzieci jest tworzenie przez nich tzw. świata na opak. Świat na opak to taka rzeczywistość, w której wszystko funkcjonuje odwrotnie, niż powinno. Drzewa mogą więc w nim rosnąć korzeniami do góry, ptaki pływać pod wodą, a ryby fruwać po niebie. Niemożliwe? A jednak istnieją takie krainy – w jednej z nich mieszka przecież Kaczka dziwaczka. Małe szkraby nie tylko uwielbiają słuchać opowieści o odmiennych światach, ale też same wymyślają podobne dziwactwa. Po co to robią? Zaśmiewając się do rozpuku przy słuchaniu niedorzecznych historyjek, twój smyk chce dać ci do zrozumienia, że jest już duży i mądry – dostrzega więc absurd tych opowiastek i dlatego śmieje się z nich razem z tobą. Dziecko stawia się w takich chwilach na równi z dorosłym, pokazuje, że tak samo jak rodzice rozumie mechanizm działania świata. Jeśli więc przy czytaniu tego typu niedorzecznych historyjek maluch zaśmiewa się do łez, możesz sobie pogratulować – twój skarb jest już naprawdę bardzo mądry i spostrzegawczy. A jeśli te wierszyki nie robią na nim większego wrażenia? Cóż, może jest jeszcze za mały, by je zrozumieć, a może po prostu powinnaś zmienić repertuar, bo ten nie przypadł maluchowi do gustu. W żadnym wypadku nie tłumacz jednak malcowi sensu czytanych bajek czy wierszyków! Pozwól mu dojrzeć do ich samodzielnej interpretacji. Tylko wówczas przyniosą mu one pożytek, gdy do ich odbioru dziecko samo włączy wyobraźnię.

Autor: Redakcja dziecko24.pl