Ciśnienie tętnicze w krwi jest
bardzo ważnym parametrem życiowym badanym regularnie co miesiąc
podczas wizyt kobiety ciężarnej w gabinecie ginekologicznym.
Główny cel tych pomiarów to
sprawdzanie, czy przyszła mama nie ma nadciśnienia tętniczego,
które jeśli wymyka się spod kontroli stanowi zagrożenie dla zdrowia
i życia matki oraz dla dziecka.
W ciągu pierwszych miesięcy ciąży ciśnienie tętnicze krwi trochę spada. Dzieje się tak w wyniku działania progesteronu – hormonu wytwarzanego przez łożysko przyszłej mamy. Jego działanie sprawia, że rozluźnia się mięsień macicy (powstrzymując ją tym samym przed wczesnymi skurczami), narządy, których ściany zbudowane są z mięśni, naczynia krwionośne oraz przewód pokarmowy.
5-10% kobiet w ciąży to jednak wyjątki od tych reguł. U nich ciśnienie tętnicze rośnie ponad normę – przekraczając wartość 140/90 mmHg. Podwyższone wartości ciśnienia skurczowego czy rozkurczowego określane są mianem nadciśnienia. Rozpoznania dokonuje się tutaj na podstawie co najmniej dwóch pomiarów w odstępie co najmniej sześciu godzin.
W przypadku kiedy przyszła mama nigdy wcześniej nie miała problemów z ciśnieniem, mówi się o nadciśnieniu indukowanym – wywołanym ciążą. Wymaga ona odpowiedniej opieki z uwagi chociażby na ryzyko powikłań, które mu towarzyszą – np. niedotlenienie dziecka. Kiedy dołącza do tego białkomocz, mówi się o stanie przedrzucawkowym. Jego powikłanie stanowią drgawki przypominające atak padaczki w tym przypadku określany jako atak rzucawki.
GRUPA WYSOKIEGO RYZYKA
Nadciśnienie indukowane ciążą częściej pojawia się u kobiet, które spodziewają się dziecka po raz pierwszy mają więcej niż 35 lat, u otyłych oraz chorujących na nerki lub cukrzycę.
Warto pamiętać także, że obniżone wartości ciśnienia tętniczego także nie są korzystne dla kobiet w ciąży. Są one przyczyną złego samopoczucia i zawrotów głowy. Utrzymujące się tego typu dolegliwości powinny także skłonić ciężarną do wizyty u lekarza.
OPIEKA
Podejrzenie nadciśnienia tętniczego często jest powodem wysłania ciężarnej na dodatkowe badania, np. badanie ogólne moczu, poziomu kreatyniny oraz wysłanie jej na zwolnienie lekarskie, jeśli pozostaje ona w stosunku pracy.
Pozostałe zalecenia stanowią: unikanie stresu, dieta uboga w sód i częste leżenie na lewym boku – dzięki czemu krew lepiej przepływa przez łożysko. Przyszła mama powinna także częściej dokonywać samokontroli ciśnienia. Dobrym rozwiązaniem będzie zatem zaopatrzenie się w ciśnieniomierz. Pomiar powinien być przeprowadzany około trzech razy na dobę. Każdy wynik, którego wartości sięgają 160/110mmHg i wyżej oznacza konieczność skontaktowania się z lekarzem lub wezwania karetki. Kiedy ciśnienie skurczowe przekracza 150mmHG, a rozkurczowe 100mmHg to lekarz może przepisać leki. Jeśli te nie pomagają lub pojawiają się inne niepokojące objawy takie chociażby jak mroczki przed oczami kobieta w ciąży trafia do szpitala.
Ważną kwestię stanowi konieczność kontroli ciśnienia tętniczego krwi także po urodzeniu dziecka. Jeśli jego wysokie wartości utrzymują się 6 tygodni po narodzinach to kobieta musi udać się do internisty z uwagi na podejrzenie wystąpienia u niej nadciśnienia przewlekłego.
Autor: Redakcja dziecko24.pl
W ciągu pierwszych miesięcy ciąży ciśnienie tętnicze krwi trochę spada. Dzieje się tak w wyniku działania progesteronu – hormonu wytwarzanego przez łożysko przyszłej mamy. Jego działanie sprawia, że rozluźnia się mięsień macicy (powstrzymując ją tym samym przed wczesnymi skurczami), narządy, których ściany zbudowane są z mięśni, naczynia krwionośne oraz przewód pokarmowy.
5-10% kobiet w ciąży to jednak wyjątki od tych reguł. U nich ciśnienie tętnicze rośnie ponad normę – przekraczając wartość 140/90 mmHg. Podwyższone wartości ciśnienia skurczowego czy rozkurczowego określane są mianem nadciśnienia. Rozpoznania dokonuje się tutaj na podstawie co najmniej dwóch pomiarów w odstępie co najmniej sześciu godzin.
W przypadku kiedy przyszła mama nigdy wcześniej nie miała problemów z ciśnieniem, mówi się o nadciśnieniu indukowanym – wywołanym ciążą. Wymaga ona odpowiedniej opieki z uwagi chociażby na ryzyko powikłań, które mu towarzyszą – np. niedotlenienie dziecka. Kiedy dołącza do tego białkomocz, mówi się o stanie przedrzucawkowym. Jego powikłanie stanowią drgawki przypominające atak padaczki w tym przypadku określany jako atak rzucawki.
GRUPA WYSOKIEGO RYZYKA
Nadciśnienie indukowane ciążą częściej pojawia się u kobiet, które spodziewają się dziecka po raz pierwszy mają więcej niż 35 lat, u otyłych oraz chorujących na nerki lub cukrzycę.
Warto pamiętać także, że obniżone wartości ciśnienia tętniczego także nie są korzystne dla kobiet w ciąży. Są one przyczyną złego samopoczucia i zawrotów głowy. Utrzymujące się tego typu dolegliwości powinny także skłonić ciężarną do wizyty u lekarza.
OPIEKA
Podejrzenie nadciśnienia tętniczego często jest powodem wysłania ciężarnej na dodatkowe badania, np. badanie ogólne moczu, poziomu kreatyniny oraz wysłanie jej na zwolnienie lekarskie, jeśli pozostaje ona w stosunku pracy.
Pozostałe zalecenia stanowią: unikanie stresu, dieta uboga w sód i częste leżenie na lewym boku – dzięki czemu krew lepiej przepływa przez łożysko. Przyszła mama powinna także częściej dokonywać samokontroli ciśnienia. Dobrym rozwiązaniem będzie zatem zaopatrzenie się w ciśnieniomierz. Pomiar powinien być przeprowadzany około trzech razy na dobę. Każdy wynik, którego wartości sięgają 160/110mmHg i wyżej oznacza konieczność skontaktowania się z lekarzem lub wezwania karetki. Kiedy ciśnienie skurczowe przekracza 150mmHG, a rozkurczowe 100mmHg to lekarz może przepisać leki. Jeśli te nie pomagają lub pojawiają się inne niepokojące objawy takie chociażby jak mroczki przed oczami kobieta w ciąży trafia do szpitala.
Ważną kwestię stanowi konieczność kontroli ciśnienia tętniczego krwi także po urodzeniu dziecka. Jeśli jego wysokie wartości utrzymują się 6 tygodni po narodzinach to kobieta musi udać się do internisty z uwagi na podejrzenie wystąpienia u niej nadciśnienia przewlekłego.
Autor: Redakcja dziecko24.pl
